Morgen

Morgen is het zo ver Har is dan een jaar dood, hoe snel zijn dood is gekomen is ook het laatste jaar geweest. Ik zie me nog vandaag een jaar geleden samen met hem op de bank zitten te wachten op de†ambulance om hem naar het Hospitium te brengen niet wetende dat hij nog maar een goeie dag zou hebben. We spraken niet veel, hij had veel pijn en het onderwerp dood kwam nog niet boven tafel. Het was helemaal gepland om de donderdag bij elkaar te komen om daar alles met elkaar te bespreken. Daar is dus niks meer van gekomen hij zou ons niet meer allemaal zien.

Het verdriet is nu logischer wijs weer groter dan afgelopen maanden en nu ik dit schrijf wordt het alleen maar erger. Er zijn zoveel dingen die me nu aan hem moet laten denken dat ik zeker de helft van mijn wakker tijd wel aan hem denk.

Nu onderweg naar mijn moeder, is ze morgen niet alleen op de dag dat haar oudste zoon stierf.

.......