AndalusiŽ†deel II

Woensdag 22 september ging de reis naar Cordoba naar de Medina Azahara de resten van een Paleis van een van de islamitische heersers over Al Andalus. Met de verhalen van Dick onze gids en de resten die er nog zijn en delen die gereconstrueerd was de schaal van het geheel goed te zien. Na een tapas lunch in Cordoba gingen we naar de kathedraal die ooit moskee was de Mezquita. Ook hier werd duidelijk dat de moslims in die tijd al heel wat meer neer zetten dan de rest van west europa (deden ze in de GB ook hun best). Voor een groot deel is de oorspronkelijk moskee nog te zien alleen aan de zijkanten zijn traditionele Katholieke kapellen gebouwd en in het midden is een deel gesloopt om er een kathedraal van te maken dit geeft een vreemd contrast tussen de moskee en de functie kathedraal die het nu heeft. Na nog een wandeling door het oude deel van Cordoba was de dag weer om en gingen we weer voor de gezellige en lekkere lunch naar ons hotel.

De volgende dag was een dag van verkassen van hotel en verplaatsing naar een heel nieuw gebied in AndalusiŽ, de Sierra Nevada. Hier stoppen de Olijfboomgaarden en worden de bergen hoger, hier liggen de hoogste bergen van Spanje. Na een rit van 3 uur, waarvan 1 uur berg op. Kwamen we op de start van de wandeling en begon de 2de wandel dag. De wandeling was met name berg af en leiden ons door een gebied veel groener met hogere heuvels dan de eerste wandeldag. Het typische wat we de komende dagen steeds tegen zouden komen zijn de irrigatie kanalen, die de moslims hier aangelegd hebben en die tot de dag van vandaag onderhouden worden om de gebieden lager van water te voorzien. Voor de rest een mooie en relaxte wandel dag, naar 1 van de vele witte dorpen van de Sierra Nevada die we zouden tegen komen. Wat mij met name op viel is dat de daken van deze dorp zoveel rustiger zijn dan die in ItaliŽ, minder antennes, minder †kabels etc.

De derde wandel dag zou de zwaarste worden met drie kuitenbijters KB1, KB2 en KB3 zoals Dick ze noemde. De eerste ging ik rustig omhoog (zoals het hoort) dit ging zo lekker dat toen we bij de tweede kwamen ik overmoedig werd en te hard als een van de eerste omhoog ging. Dit zou me vlak erna terug bijten, te hard omhoog, waarschijnlijk te weinig gegeten en op 2/3 van de wandeling was ik helemaal op. Het volgende deel van de wandeling heb ik dus ook niet gefotografeerd en ben met verstand op nul gaan afdalen, kon gelukkig nog wel van mijn omgeving genieten maar ging rustig en gestaag naar beneden. Vlak voor KB3 me te goed gedaan aan vijgenbrood, druiven suiker etc. Eigenlijk ging daar door deze ook weer vrij goed, gewoon op een rustig tempo. Ik ben wel al mijn reisgenoten dankbaar voor de hulp en steun die ze me op deze dag gegeven hebben.

Toen kwam wandeldag vier, ik stond 's morgens om met een vreemd gevoel iets wat in in eerste instantie niet herkende (het zou me 2 dagen kosten om het te herkennen), maar het hield in ieder geval in dat ik bijna geen ontbijt binnen kreeg en dat ik tot het begin van de wandeling en ook nog het eerste makkelijk stuk, getwijfeld heb of ik wel mee zou lopen of niet. Uiteindelijk met de gedachte ik voel met niet echt ziek en ik krijg er spijt van als ik niet mee ga ben ik toch mee gelopen en gedurende de dag werd het gevoel minderen en was ik blij dat ik meegelopen ben. †De drie KB's van deze dag stelde niet veel voor en het was daardoor een mooie afsluiting van de wandelingen. 's avonds voelde ik me helemaal weer in orde en heb heerlijk kunnen genieten van weer een geweldige maaltijd en leuk gezelschap :).

Ook de laatste dag van de groepreis begon met het zelfde gevoel, kreeg geen ontbijt binnen en voelde me niet helemaal lekker. Na de busreis naar Granada voelde ik me weer stukje beter en toen we het Alhambra bekeken hadden was ik weer opgeknapt. Het Alhambra was zijn bezoek 3x waard ik moet er een keer terug een ochtend en middag kaart kopen en een hele dag met mijn fototoestel rond hangen, die andere bezoekers eruit krijgen zal wel het grootste probleem zijn ;).†
's middags geluncht en stukje oude stad bekeken. Daarna maakte ik de fout (denk ik ten minste) om †een biertje op het terras te drinken. Hierdoor kwam na even op bed liggen in het hotel het gevoel weer terug en kreeg ik bij de start van onze afsluitende maaltijd geen hap naar binnen. Daarom na het voorgerecht maar terug naar hotel gegaan om rustig op bed te liggen en wachten tot Ron terug zou komen, ik baalde als een stekker maar om met een zuur gezicht andere mensen zien te eten en gezellig toen terwijl ik me niet lekker voelde had ik ook geen zin in. Een maal alleen in de hotelkamer en liggende op bed met mij Ipod op mijn hoofd, voelde ik alsof ik nog steeds in het busje zat door de bochten van de bergen rijdend en toen kwam pas het idee bij me op dat ik me 's morgen gewoon wagen ziek voelde en dat ik door al het rijden over die bergweggetjes me nog steeds voelde bewegen, ik kende dit wel van een dag zeilen maar niet van 4 dagen rond rijden in de bergen en zeker niet dat het zo lang door zou gaan. Ik denk dat het te hard berg op wandelen en het daarmee leeg lopen van mijn energie op wandeldag drie ook niet geholpen heeft.

Wordt vervolgd....